Για 30-40 χιλιάδες χρόνια το ανθρώπινο χέρι ήταν εκείνο, που δημιουργούσε είδωλα και εικόνες σε διάφορες επιφάνειες, ζωγραφίζοντας με κάρβουνα, μελάνια και χρώματα. Σχετικά πρόσφατα, γιατί μόλις 190 χρόνια πριν, ο Nicephore Niepce, χάρη σε μια τεχνική ανακάλυψη που έγινε το 1826, παρουσιάζει νέα μέθοδο να αντιγράψει σε φωτοευαίσθητο υλικό θέματα, που βρίσκονταν μπροστά από τον φακό.
Τα πρώτα φωτογραφικά είδωλα ήταν φυσικά μονόχρωμα και πολύ χαμηλής ποιότητας, αλλά με την εξέλιξη της τεχνολογίας η ποιότητα σύντομα έφτασε σε υψηλό επίπεδο. Πολύ γρήγορα, το 1861 ανακαλύφθηκε από τον James Clark Maxwell η μέθοδος για την παρουσίαση έγχρωμης φωτογραφίας. Η έγχρωμη φωτογραφία εκτυπωμένη σε χαρτί εμφανίστηκε μετά το 1920, διαδικασία ήταν όμως αρκετά πολύπλοκη και σχετικά ακριβή. Γιαυτό η έγχρωμη φωτογραφία χρησιμοποιούταν μόνο στη μόδα και στη διαφήμιση. Έπρεπε να περάσουν ακόμα 30 χρόνια περίπου, για να χρησιμοποιηθεί από τους ερασιτέχνες φωτογράφους, και άλλα τόσα για να παρουσιαστεί στα γκαλερί ως έργα τέχνης, όταν ο William Eggleston το 1976 κάνει την πρώτη ατομική του έκθεση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης, με πολύ κακές κριτικές και άσχημα σχόλια.
Η έγχρωμη φωτογραφία στην αρχή αμφισβητήθηκε ως τέχνη. Μέχρι τότε όλες οι εκδηλώσεις, ακόμα και οι γάμοι, φωτογραφίζονταν σε ασπρόμαυρα υλικά, άσχετα αν υπήρχαν έγχρωμα φιλμ και χαρτιά από τις αρχές τις δεκαετίας του 1950. Άλλα, στο τέλος έγινε η βασική επιλογή για όλους τους φωτογράφους.
Τώρα όλες οι φωτογραφίες σε ψηφιακές μηχανές γεννιούνται έγχρωμες, μπορούν όμως εύκολα και γρήγορα να μετατραπούν σε ασπρόμαυρες. Είναι απλά μια επιλογή. Επιλογή έκφρασης. Γιαυτό η ασπρόμαυρη και η μονόχρωμη φωτογραφία δεν εξαφανίστηκε. Λειτουργεί σαν μια άλλη επιλογή και με επιτυχία ξαναγυρνάει στον καλλιτεχνικό κόσμο, στην Art φωτογράφηση, στην φωτογράφηση γάμου και βάπτισης. Θεωρείται η πιο αξιόλογη και καλλιτεχνική μέθοδος φωτογράφησης.